ေတြးၾကည့္ပါ
ေရေျမေတြျခားကံၾကမၼာ ခြဲျခားေလေတာ
့ဒသနေတြထုတ္ျပစရာဘာမွမရွိေလေတာ့
ငါ့မွာၾကင္နာတရား မရွိေလသလား?
ရင္ႏွင့္အမွ် သိပ္ခ်စ္တယ္ဆို
မင္းေျပာစကား မွားသြားျပီလား
အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် သတိရတာေတြ
မင္းစကားသံေတြမၾကားရေတာ့
ရင္နာသလိုလို အေတြးေတြ အိ္ုေနျပီ
ေကာင္းကင္ကလမင္း
အလင္းေတြေျပာက္သြားခဲ့သလို
တစ္မ်ိဳးေလးခံစားရတယ္
မင္းရဲ့ ၾကင္နာ အလင္းတန္းေတြ
ငါ့ဘဝ ထဲမွ ရုတ္သိမ္း
အျပံုးေတြဟာေပ်ာက္ဆံုးသြားေလေတာ့
မင္းရင္ထဲမွာေတာ့
ငါမသိငါမခ်ိေအာင္ခံစားေနရတယ္
ေနာင္ဘဝဆိုတာ မလိုခ်င္ဘူး
ဆယ္ဘဝလဲ မခ်စ္နဲ႔ေတာ့
ငါ့မွာေနာင္တ အခုမွ ရသြားျပီ
ခ်ိဳခ်ိဳ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ပ်ားရည္စက္လို႔ထင္ခဲ့တာကို
ေပါင္တိုၾကီးကို ျမင္ေယာင္မိမွ
ပဒုမ မင္းသားကို သနားမိတယ္
ရာမဇာတ္ေတာ္ထဲက
ဒႆေနာင္တေတြမရခဲ့ဘူးလား
တာေနာယကၡေရ
မင္းနဲ႔ငါဘာတစ္ခုမွ မတူေပမယ့္
၂၀၀၈ ရဲ့ေနာင္တ
ငါတစ္ေယာက္ထဲ ပိုင္ဆိုင္ပါရေစ…။
No comments:
Post a Comment